+31 6 12 78 14 98 info@voorkomenvanuitval.nl

Zoals je in het blog ‘Stress wat ís dat nu eigenlijk?’ kunt lezen, zijn de gevolgen van te veel en te langdurige negatieve stress aanzienlijk. Natuurlijk wil je dit te allen tijde zien te voorkomen, ook om langdurig uitval te voorkomen.  Kan je het voorkomen? Je kunt niet altijd alles voorkomen maar we kunnen wel ons best ervoor doen.

 

Maar hoe dan?

Dat begint natuurlijk bij onszelf. Wij zijn de enige die er iets aan kunnen veranderen om stress op een andere manier te benaderen, te beleven en te ‘aanvaarden’ (behalve natuurlijk wanneer het acute, levensbedreigende situaties zijn want daarop hebben we geen grip en kunnen we niet sturen).
Het gaat erom dat, wanneer we iets constateren, we kunnen beslissen hoe we hierop reageren. Niemand kan dat voor ons beslissen, dit doen we zelf.

Ten tweede is het zo dat ook hier als eerste een natuurlijke reactie plaatsvindt, die gebaseerd is op eerder ervaren situaties. Met gevoelens die al eerder gevoeld zijn. Dus is het makkelijk voor ons stresssysteem om op eenzelfde manier te reageren: ‘’dit keer zal het niet anders zijn!’’ En hup, we zitten weer in ons oude vertrouwde gevoel waarmee we denken de situatie (opnieuw) aan te kunnen. Willen we hiervan af, dan is het nodig deze vicieuze cirkel te doorbreken.

Ten derde kunnen we het tegelijkertijd ook zélf voorkomen dat we weer in de oude, vertrouwde vicieuze cirkel terecht komen van gevoelens van stress. Wij zijn tenslotte eigen baas over onze gevoelens en reacties. Maar dit vergt wel wat van ons. Dit vergt dat we  – op een of andere manier – bewust zijn van het moment: de situatie (extern) en van onszelf (intern). Zodat we bewust kunnen reageren en een keuze kunnen maken: wat doe ik? Hoe ga ik hiermee om?

 

Geprogrammeerd

En ja, dat kan moeilijk zijn. Want we zijn zo geprogrammeerd in de loop van de jaren door onze automatische reacties dát we ons er soms niet meer van bewust zijn.
En als we er al bewust van worden kan daar een lange tijd overheen gaan. Omdat we misschien niet willen toegeven dat we last hebben (ik wil niet zwak zijn) of ons ervoor schamen (hij/zij zal wel denken..) Waarbij in de tussentijd een gevoelens en emoties zich kunnen opbouwen.
Tot op zekere hoogte wanneer ons lichaam het niet meer kan bolwerken en we ons over moeten geven aan de natuur die STOP zegt. Het gevolg? Dat is niet moeilijk te raden toch? ?

 

De buitenwacht

Maar als we zelf dit patroon van automatische reacties niet zomaar kunt doorbreken, wie dan wel?
De buitenwacht! Soms hebben we hulp van buitenaf nodig. Anderen om ons heen die met ons omgaan, ons kennen, weten hoe we normaal gesproken reageren en het opmerken wanneer we anders reageren dan normaal. Of op een manier die niet gezond is voor jouzelf (denk aan te lang doorwerken of teveel eten of drinken). Eigenlijk is dat onze redding!

Wanneer iemand buiten ons, ons aangeeft dat er iets opvalt aan ons gedrag mogen we dat serieus nemen. En er dankbaar voor zijn. Er is namelijk iemand die ons redt uit onze vicieuze cirkel waar we zelf (vaak) niet uitkomen. En diegene wil ons ook echt helpen, om te voorkomen dat het erger wordt. Er moet toch iemand aan de bel trekken?

 

Trek aan de bel

Mocht je iemand in je omgeving hebben waarbij het je opvalt dat die anders reageert of opvallend gedrag vertoont, wat je niet gewend bent van die persoon: trek aan de bel. Geef het aan bij diegene en zeg wat je opvalt aan gedrag. En vraag of je ergens mee kunt helpen of je dat je iets kunt doen voor hem of haar. Daarna is het natuurlijk aan de ander om daar weer op te reageren en er wel of niet in mee te gaan en hulp te aanvaarden.

Heeft diegene op dat moment geen zin om erop in te gaan of om hulp te aanvaarden? Zeg dan dat dat OK is en herhaal je goede bedoeling van het gesprek. Biedt aan dat degene altijd naar je toe kan komen en dat je altijd bereid bent te helpen. Houd vervolgens de ander zijdelings in de gaten en vraag het over een tijdje nog een keer. Wanneer het de spuigaten uitloopt kan je altijd nog rigoureus ingrijpen. De persoon zelf geeft niet graag toe, en zal misschien niet zo snel aan de bel trekken. Daar is iemand anders voor nodig!

 

?Wat doe jij, als er iemand in je omgeving is die veel last van stress lijkt te hebben?
Trek je aan de bel?